ତୁମେ ପରା ଅବତାର ନିଅ ନାଶିବାକୁ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅବନୀର ଭାର ଦୀନହୀନ ଦୁଃଖି ରଙ୍କି ଦଳିତ କାକୁସ୍ଥ କ୍ଷୀଣ ଜନ ଭଗ୍ନମନେ କରିବାକୁ ଆଶାର ସଂଚାର l ବିଶ୍ୱ ଆଜି ଚକିତ ଶଙ୍କିତ ପ୍ରତିହିଂସା ପ୍ରତିଶୋଧ ଚରମ ସୀମାରେ ସଭ୍ୟତାର ନାମେ ଅସଭ୍ୟ ଆଚରଣ ଟପିଚାଲେ ସୀମା ସରହଦ ପ୍ରଳୟର ପଦଧ୍ଵନି ଶୁଭେ ଧିରେ ଧିରେ l

ମୁଁ ଯେତେଥର ତୁଳୀଧରି ନିଜର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଲି ପ୍ରତିଥର ନିଜକୁ ନୁହେଁ ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିଲି ଗୋଟେ ନୁହେଁ ଦୁଇଟି ନୁହେଁ ପୁରା ସାତଟି ଚିତ୍ର ଚିତ୍ରରେ କେବେ ନିଜକୁ ଦେଖି ନ ପାରି ଏଥିରୁ ବିରତ ହେଲି କାନ୍ଥଘଣ୍ଟା ର ଟିକ୍ ଟିକ୍ ଶବ୍ଦରେ ରାତିର ସ୍ପନ୍ଦନ ମାପିଲି ଗରମ ଚା ର ସୁଡୁକ ରେ ଶୁଣିଲି

ହେଇ... ଆସୁଛି ------- ତୁମ ଆସୁଛି...... ର ଉତ୍ତର ପାଇବାକୁ ପଚାରି ପାରିନି କେବେ ଆସୁଛ କି ଉତ୍ତର ବି ଦେଇ ପାରିନି କେବେ ଆସିବ ଏବେ କ'ଣ କହି ଆଶ୍ୱାସନା ଦେବି ସେହି ୬୦ ବର୍ଷର ବାପକୁ...... ଯିଏ ୩୦ ବର୍ଷର ପୁଅକୁ କାନ୍ଧେଇ ପୋଡି ଆସିଛି ଶ୍ମଶାନରେ

ଆଉଥରେ ଯଦି ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ହୁଅନ୍ତା କେଉଁ ପକ୍ଷରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତି ଲଢ଼ି ପାରନ୍ତି କି ଅମୃତ ବଣ୍ଟନବେଳେ ସମାନ ଅଧିକାର ପାଇଁ ତପସ୍ୱିହୋଇ ମନା କରିପାରନ୍ତି କି ଆଣିବାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଭାଗିରଥି ଭରତ ହୋଇ ପାଦୁକା ନ ପୁଜି ଫେରାଇ ଆଣି ପାରନ୍ତି କି ଶ୍ରୀରାମ ଅର୍ଜୁନହୋଇ ବନ୍ଦ କରି ପାରନ୍ତି କି ଯୁଦ୍ଧାୟ କୃତ ନିଶ୍ଚୟ

ଆ କିଛିକାଳ ନୀରବରେ ବସିବା ବାହାରେ ଯେଉଁ ଋତୁର ବି ଆସର ଚାଲିଥାଉ ଆମେ କେବଳ କୋଣାର୍କର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସାଜିବା ଆମକୁ ଦେଖି ଯାହା ମନରେ ଯାହାବି ଭାବନା ଆସୁ ଆମେ କେବଳ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଭାବିବା ଆ କିଛିକାଳ ନୀରବରେ ବସିବା l ତୋର ମନେଥିବ ପିଲାବେଳର ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳ ନଦୀକୂଳ, ତୋଟାମାଳ, ବହୁଚୋରୀ ଖେଳ ମିଛି ମିଛିକା ରାଗରୁଷା, ମାନ ଅଭିମାନ ପିଲାବେଳ ର କାଗଜଡ଼ଙ୍ଗା କୁ ଆଉ ଥରେ ଖୋଜିବା ଆ କିଛିକାଳ ନୀରବରେ ବସିବା ତୋର କବରୀ ରୁ ଖସି ପଡିଥିବା ଫୁଲ

ତୋ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ରେଖାକୁ ନିଜେ ପଢ଼ି ସାରିବା ପରେବି ତୁ ଏତେ ଖୁସିରେ ରହିପାରୁ କେମିତି...? ପ୍ରିୟଜନଠୁ ଦୂରରେ ଥାଇବି କେମିତି ଯୋଡିପାରୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସମ୍ପର୍କ...? ଆଗରେ ତମାମ ଅନ୍ଧାରୁଆ ରାସ୍ତା ତଥାପି କେମିତି ସାହସ ପାଉ ଆଗେଇ ଯିବାକୁ....? ବାଟସାରା ଏତେ ପ୍ରଶ୍ନିଳ ଆଖି ଭିତରେ ବି କେମିତି ଚାଲିପାରୁ ପଥ ....?

ତୁମ ଅଗଣା ରୁ ଦୁଃଖର ଗଛସବୁ ଉପାଡି ଆଣି ମୋର ଅଗଣାରେ ଲଗାଇବା ପରେ ଏବେ ଦେଖ ସେଥିରେ ଫୁଟିଛି କେମିତି ସୁଖର ଫୁଲ ସବୁ ଏବେ ତୁମେ କୁହ ମୋତେ

ଅନେକ ରାତିଯାଏ ଅନଲାଇନ ଥିବାଦେଖି ଭାବିବୁନି ତୋର ଭାବନାରେ ମୋତେ ନିଦ ହେଉନି ବୋଲି, ମୋବାଇଲ ଡାଟା ଅପ ନକରି ଶୋଇବା ମୋର ଅଭ୍ୟାସ ହେଲାଣି l ତୁ ଫୋନ କଲେ ନମ୍ବର ବିଜି ଆସୁଛି ତ..? ହଁ...... ସବୁବେଳେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବା ଏବେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଲାଣି l ସବୁଦିନ ତୋର ଘର ସାମ୍ନାପଟେ

ଏଇ ଏବେଏବେ ଘର ଭିତରୁ ବାହାରି ସାରିଛି ଶୀତ ଦେହରୁ, ମନରୁ, ଭାବନାରୁ କାହାର ଫୋନକଲ ରେ ଅଚାନକ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ନିଦ ଲୋଡ଼େ ଉଷୁମ ଛୁଆଁ, ଚା କପର ଖୁସୁବୁରେ ଲେଖା ସରିଥିବା ଦିନର ସାରଣୀ ଲାଗେ ନୁଆଁ l ମୋବାଇଲ ର ମେସେଜ ସବୁ

ମୌସୁମୀକୁ ସାକ୍ଷୀରଖି ଏବେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଲି ସବୁମାନ ଅଭିମାନକୁ ଚାପିରଖି କାଳକାଳ ଅପେକ୍ଷାର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଲି l ଆଉ ମେଘକୁ ପଚାରିବିନି ତୋର ଆସିବାକୁ ଡେରି ହେବାର କାରଣ ମାଟିର ବାସ୍ନାରେ ଵି ଆଉ ମତୁଆଲା ହେବନାହିଁ ମନ l ପାରିବୁ ଯଦି ବାନ୍ଧିଦେ ତୋର