ଭାବୁଛି ଏଥର ନୀରବତା ର ବନ୍ଧନରେ କଷ୍ଟ ପାଉଥିବା ଶବ୍ଦ କିଛିକୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେବି l କିଛି ସ୍ମୃତି ଅନୁଭୂତିକୁ ପଞ୍ଜୁରୀ ରୁ କାଢି ବାଟ ଦେଖାଇବି ll ଅନେକ ଦିନରୁ ଥିବା ଅପେକ୍ଷା ଟିକକୁ ଆଉ ରୂପ ଦେବିନି କବିତାରେ l

ଶ୍ରାବଣ ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଥିବା ମାଟିରେ ବୁଣିଦିଅ ସ୍ମୃତିର ମଞ୍ଜିସବୁ ସେ ଅଙ୍କୁରିତ ହେଉ କି ନହେଉ ଆଶା ଓ ବିଶ୍ୱାସର ସାରଦେଇ ବାଛିନିଅ ନିରାଶାର, ଅନାବନା ଘାସ l ଅପେକ୍ଷା କର..... ଅପେକ୍ଷା କର... କିନ୍ତୁ

ଏବେ ପୁଣି କିଛିକାଳ ନୀରବରେ ରହିବାକୁ ହେବ ପାଣି ଭିତରକୁ ଫିଙ୍ଗିଥିବା ଟେକାଟିଏ ର ତରଙ୍ଗରେ ଉଠିଥିବା ସୁନାମୀର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ହେବ l କିଏ ଜାଣିଥିଲା ସୁଅ ପାଣିରେ ଭାସି ଆସିଥିବା କଙ୍କଡାର ଚୋଟରେ ମିଳେଇ ଯିବ ଗୋଟେ

ଆଉକିଛି ଶବ୍ଦ କହିବାକୁ ବାକିଅଛି ଆଉକିଛି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ବାକିଅଛି ପୂରଣ କରିବାକୁ ଅଛି କିଛି ପ୍ରତିଶୃତି ସୁଝିବାକୁ ଅଛି କିଛି ଋଣ କିଛି ଅନାମିତ କବିତାର ଶୀର୍ଷକ ଦେବାର ଅଛି କିଛି ଶବ୍ଦର ଗଛକୁ ଯତ୍ନରେ ବଢ଼େଇବାର ଅଛି ଯେଉଁମାନେ କିଛି ନ କହି ଚାଲିଗଲେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ନୀରବ ରହିବାର ଅଛି

ତୁ ଶିଖାଇଥିବା ଶବ୍ଦସବୁ ନିଃଶବ୍ଦ ହୋଇଗଲା ପରେ କୋହ ଆଉ ଲୁହ ଭିତରେ ମୋହବି ଭାଙ୍ଗି ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ସମୟ ସହ ଆୟୁଷସିନା ବଢ଼େ ହେଲେ ବୟସ୍କ ହୋଇ ପାରେନି ମନ ମାଁ..... ଶବ୍ଦଟିଏ ପାଟିରୁ ବାହାରି ନପାରି ଛାତି ଭିତରେ ଖୁବ କଷ୍ଟପାଏ ହାତଟିଏ ସମର୍ଥ ନହେବା ଆଗରୁ ଈଶ୍ୱର ଫେରାଇ ନିଅନ୍ତି ନିଜ ପ୍ରତିରୂପ

କିଛି ମୁଖୁରା ଶବ୍ଦ ମାନଙ୍କୁ ଓଢଣୀ ମିଳିଗଲା ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ ଘଟିଯାଇଥିବା ପାପକର୍ମକୁ ଘୋଡାଇ ଦିଆଗଲା ସକାଳର କଅଁଳ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ଅବେଳରେ ଆସିଥିବା ଝଡ଼ରେ ନୂତନ ସମ୍ଭାବନାର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖାଗଲା ନିଇତି, ରୁଦାଲି ଗାଉଥିବା ଓଠକୁ କୁହାଗଲା

ସବୁତ ଫେରିଲା..... ପୁଣିଥରେ ଥୁଣ୍ଟାଗଛରେ କଅଁଳିଲା ପତ୍ର ବାଡ଼ିର ଆମ୍ବଗଛରେ ଆସିଲା ବଉଳ ମଲ୍ଲୀ ମହକରେ ବାସିଲା ଅଗଣା ଫଲ୍ ସା ଗଛ ସବୁ

ତୋର ପୁଣ୍ୟଯାତ୍ରାର ଶବାଧାରରେ ସମର୍ପଣ ମୋର, ଲୁହ, କୋହ ଆଉ ସୁମନ ଶ୍ରଦ୍ଧାର କାହା ଋଣ ନ ଲାଗିବାର ସଂକଳ୍ପ ତୋର ଋଣୀ କରିଯାଏ ମୋତେ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମର ସମୟ ସରିଗଲେ ପରା ଅଭିନୟ ସରିଯାଏ ସବୁ ସରିଗଲା ବୋଲି ଶେଷ ସଂଳାପରେ ସାହସ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ବିଶ୍ୱାସ ବି ମରିଯାଏ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସର କାହା ଆଶ୍ୱାସନାର ହାତଟିଏରେ